در بیمارستانی ، دو مرد در یک اتاق بستری بودند. یکی از بیماران اجازه داشت که هر روز بعد از ظهر یک ساعت روی تختش بنشیند ، اما بیمار دیگر مجبور بود هیچ تکانی نخورد و همیشه پشت به هم اتاقی اش روی تخت بخوابد . آنها ساعت ها با یکدیگر صحبت می کردند و از همسر ، خانواده ، خانه ، سربازی یا تعطیلاتشان با هم حرف می زدند.
هر روز بعد از ظهر ، بیماری که تختش کنار پنجره بود، می نشست و تمام چیزهایی را که بیرون از پنجره می دید برای هم اتاقی اش توصیف می کرد . بیمار دیگر در این مدت ، با شنیدن حال و هوای دنیای بیرون روحی تازه می گرفت . پنجره ، رو به یک پارک بود که دریاچه زیبایی داشت ، مرغابی ها و قوها در دریاچه شنا می کردند و کودکان با قایق های تفریحی شان در آب سرگرم بودند . درختان کهن به منظره بیرون ، زیبایی خاصی بخشیده بودند و تصویری زیبا از شهر در افق دوردست دیده می شد . همانطور که مرد کنار پنجره این جزئیات را توصیف می کرد ، هم اتاقی اش چشمانش را می بست و این مناظر را در ذهن خود مجسم می کرد . روزها هفته ها سپری شد . یک روز ، پرستاری که برای حمام کردن آنها آب آورده بود ، جسم بی جان مرد کنار پنجره را دید که با آرامش از دنیا رفته بود . پرستار بسیار ناراحت شد و از مستخدمان خواست که مرد را از اتاق خارج کنند. مرد دیگر تقاضا کرد تختش را به کنار پنجره منتتقل کنند . پرستار این کار را با رضایت انجام داد و پس از اطمینان از راحتی مرد اتاق را ترک کرد .آن مرد به آرامی و با درد بسیار ، خود را به سمت پنجره کشاند تا اولین نگاهش را به دنیای بیرون از پنجره بیندازد ؛ اما با کمال تعجب ، با یک دیوار مواجه شد . مرد، پرستار را صدا زد و پرسید که چه چیزی هم اتاقی اش را وادار کرده چنین مناظر دل انگیزی را برای او توصیف کند !
 پرستار پاسخ داد : شاید او می خواسته به تو قوت قلب بدهد و امید را در دل تو زنده کند ؛ چون آن مرد اصلاً نابینا بود و حتی نمی اونست دیوار را ببیند